Zoals een koorddanser balanceert op het strakgespannen koord, zo verkent Niko de Wit in zijn werk de grenzen van het evenwicht. Zijn beelden lijken op wonderbaarlijke wijze in balans te blijven, op de rand van wat wij mogelijk achten.
Wie om de beelden heen loopt, ondergaat de merkwaardige sensatie vanuit elke hoek een ander beeld te zien, met steeds weer die spanning tussen massa en zwaartekracht, alsof de kunstenaar een lichtvoetig loopje neemt met de wetten van de natuur, die veel meer blijken toe te staan dan wij met onze beide nuchtere benen op de grond durven te geloven.

Chris Bergman